Mehmet, kardeşi Neslihan’a dönerek yumuşak bir ses tonuyla sordu: “Derin nasıl?” Neslihan, gözlerini abisine çevirdi. Küçük yüzünde hem mutluluk hem de rahatlama okunuyordu. Saatlerdir içinde biriktirdiği duyguları dışarı vurmak istercesine, heyecanla konuşmaya başladı: “İyi abi. Şimdi yukarıda, Eren abiyle birlikte. Sen yokken ona çok iyi baktım, biliyor musun? Eren abiyle anlaştık. Seni kurtarmasını istedim, o da söz verdi. Ve şimdi buradasın!” Sesi biraz titredi. İçindeki sevinç gözlerinden taşmak istiyor ama gözyaşlarına engel olmaya çalışıyordu. Kardeşine biraz daha yaklaştı, elini tuttu ve içindeki korkuyu dile getirdi: “Abi, çok korktum. Sana bir şey olacak diye ödüm koptu. Benim senden başka kimsem yok.” Bu sözler Mehmet’in yüreğine işledi. İçinde, kardeşinin onu kaybetme kor

