O kadar bağırıyordu ki kulak zarım patlayacaktı, neredeyse derin bir nefes alıp sakin bir sesle, “Neden bu kadar öfkelisin anlamıyorum?” diye sordum.
Kolumu bu kez tutup beni bedenine sert bir biçimde yapıştırmıştı. Mavi gözlerim kuyu kadar derin siyahlarla çarpıştığında içinde yanan alevi görmüştüm. Korkuyordum bana bir şey yapmasından değil, kalbimdeki filizlenmeyi hiç acımadan ayaklarının altına alıp ezmesinden. Benim için işte bu en büyük hayal kırıklığı ve yıkım olurdu.
“Nasıl kendini tehlikeye atarsın?”
Onun için bu duruma girdiğimi nasıl anlamazdı. Öfkesi bu kadar mı derindi? Başımı dikleştirip onun gözünün içine iyice baktım.
“Ne yapsaydım seni, o adamların eline mi bıraksaydım?”
"BIRAKSAYDIN LAN, BIRAKSAYDIN. KİM SÖYLEDİ SANA BENİ KURTAR DİYE!”
“Bana bağırıp durma!”
