Tuna sordu. "Akın Abi sende mi gideceksin?" Kısa bir müddet sessizlik oldu. Sarp'ın yokluğu beynimize balyoz indirilmişçesine bizi sarstı. Gözlerim doldu. Bugün o da keşke yanımızda olabilseydi.
"Evet abicim. Burada zorunlu göreve gelmiştim. Ve başarılı bir şekilde sonuçlandı, şükürler olsun. Artık evime dönüşüm yakın." İç çekerek konuşan Akın Abi geride bıraktığı şeyleri çok özlemiş gibiydi. Bakışları durgunlaştı. Edis kasıldı. Akın Abi'ye öyle çok bağlanmıştı ki gergince ağzını açıp kapattı ama o an konuşamadı.
"Gitmesen... Olmaz mı abi?" Edis'in boğazına düğümlenen düğüm benim nefeslerimi kesti. Edis bir kişiyle daha vedalaşmak istemiyor olsa gerek mırıldandı. "Sana çok alıştım. Hep yanımda olacaksın gibi geliyordu..." Herkes durgunlaştı, ah bu vedalar mahvedecekti bizi!
"Oğlum he
