Berçem Atasoy
Hayat bana hiçbir zaman adil olmamıştı. Hep kendi çabalarımla ayakta durmaya çalışmış ve kendi çabalarımla iyi olmaya çabalamıştım. Bu mücadelede ne kadar başarılı olduğumu sorarsanız, cevabım bir muamma olurdu. Çünkü içimde hâlâ kapanmayan yaralar vardı.
Aile desen yok, arkadaş desen hiç yok… Kendi kendime toparlanmaya çalıştım işte. Annem sağ olsun, beni deliye çıkarmış, babam ise olan biten hiçbir şeyin farkında olmamıştı. Diğer aile üyelerinin de pek beni taktığı söylenemezdi. Yanıma gelmeye korkuyorlardı, cinliyim ya ben! Öyle sanıyorlardı.
Bir Kadriye babaannem, bir de kardeşim Sidar… Ara sıra da Kaya ziyaret ederdi beni. Onlar dışında yalnızdım. Küçük kız kardeşlerimi bile doğru düzgün göremiyordum. Annem muhtemelen onları yanıma çıkarmıyordu. Maazallah bana benzerl
