O gece bir türlü uyku tutmadı beni. Halil Efe'nin yargıları, Nazlı'nın yerden yere vurduğu yaşanmışlıklarım ve onlara bel bağlamış olmamın saçmalığı. Kalbimde bir ağrı vardı, bir yandan da ince ince sızlıyordu karnımın alt kısımları. Meğer onunla ne yapacağımı bilmediğim bebeğimin doğum vakti gelmiş beni uyarıyordu. Sabaha karşı bacaklarımın arasında şiddetli bir su boşalması olduğunda yolun sonuna geldiğimi anlamıştım. Üzerimde pijamalarım ile Halil Efe'nin kapısını çaldığımda neler yaşayacağımı bilmeden ürkek ve telaşlıydım. "Doğum başladı sanırım," dedim, başka da bir söz etmedim. Apar topar hazırlandı, bir pijama ile sokağa çıkışımı yargılamadan sırtıma kendi hırkalarından birini attı, çağırdığı taksi de bu sefer ön tarafa değil de yanıma oturdu. Yol boyu bir kaç kez sordu; iyi miydim,
