Madalyonun İki Yüzü

-Doin’ Time- "Onu sen öldürdün!" Kadın öz kızının yakasına yapışmış ve bunları bağırıyordu. "Onu sen öldürdün!" Kız hiçbir şey yapmıyor sadece ağlıyordu. Kadın kızı son bir kez silkeledi. Ve doktorlar aralarına girdi. Kadın bağırmaya devam etti. "Senin yüzünden öldü!" "Keşke hiç olmasaydın." "Seni öldüreceğim!" Kadın doktorların elinden kaçtı. Kızına doğru koştu, bir rönesans tablosu gibiydi. Kadın koşuyor arkasındaki doktorlar onu yakalamaya çalışıyordu. Baba öylece duruyor, kız ağlıyordu. Kadın kızına yaklaştı ve bir tokat patlattı. Kızın sesi çıkmadı, artık canı değil kalbi acıyordu. Kadın bağırmaya devam ederken bir doktor kadını bir sakinleştiriciyle bayılttı. Kızıysa oturttular. Baba hiçbir şey yapmadan öylece duruyordu, tıpkı oğlunun o hastane yatağında soğuk bir şekilde yattığı gibi. Cansız bir beden, ne çok şey değiştirebiliyordu. Kız hiçbir şey yapmadan öylece oturmaya devam etti. Gözlerinden yaşlar süzülse de yüzünde duygusuz bir ifade vardı. Baba karısının yanına gitmek için arkasına döndü. Kız bakmadı bile. Arkadaki kapı açıldı ve üzeri örtülmüş bir yatak çıkarıldı. Kızın önündeki doktor sessizleşti. Önüne bakıyordu. Kız çantasını koltuktan aldı, kalktı. Doktor yanından uzaklaştı ve kız gitti. Hayat bazen zor, bazen kolay olur. Olanlar ve davranışlarımız değil, hayatın bize nasıl davrandığı önemlidir. Kader diye bir şey yoktur, tesadüfler şans eseri gerçekleşmez. Her ayrıntı önceden planlanmıştır. Bölüm Sonu~