Nisan ortasında havalar ısındı. Boğaz'ın suları maviye döndü, martıların çığlıkları azaldı. Kaan'ın işleri yoğunlaşmıştı, sabahları erken çıkıyor, akşamları geç geliyordu. Ama her gece aynı yatakta uyuyorlardı. Bedenleri değiyordu birbirine, arada boşluk kalmamıştı.
Elif, evde yalnız geçen saatlerde kitaplığın tozunu aldı, camları sildi, orkidenin kuruyan yapraklarını kopardı. Yetmedi. Mutfakta yemek yapmayı denedi, iki kez yaktı, üçüncüde yenebilir bir şey çıktı. Kaan tabağını sıyırdı, bir şey söylemedi.
Bir akşam Kaan eve her zamankinden erken geldi. Saat altıydı. Elif salonda, pencerenin önünde oturmuş, Boğaz'a bakıyordu. Kaan'ın ayak seslerini duydu, dönmedi.
"Bugün Barış aradı." Kaan'ın sesi arkasından geldi. "Şirketin halkla ilişkiler departmanı bir proje başlatmış. Aile şirketler
