Ece, Ateş’i karşısında görünce bir an yüreğinin sıkıştığını hissetti. Derin derin nefeslenirken kalp atışlarının daha da hızlandığını güç bela ayırt edebilmişti. Şimdi kendini tamamen geçmişe gitmiş gibi hissediyordu. Ateş’i kaybetme korkusuyla tüm şımarıklıklarını bir kenara bırakıp ona koşturan küçüklüğünden farkı kalmamıştı. Neler oluyordu böyle?
“Gelmene sevindim, geçsene.”
Ateş eliyle içeriyi işaret edince ikiletmeden eve girdi. Etrafına şöyle bir baktığı sırada evin her yerine dağılmış olan kutular gözüne takılmıştı fakat ilk anda bunlar onun için bir şey ifade etmiyordu. Ancak Ateş’in yönlendirmesiyle birlikte girdikleri geniş oda boğazında koca bir düğümün oluşmasına yetti. Odanın içindeki eşyaların üzeri çarşaflarla örtülmüş, orada da kocaman koliler paketlenmişti. Ateş gidiyord
