Ateş yüzünde afacan bir mutluluk ifadesiyle başını hızlı hızlı sallarken kızı kucaklamamak için kendini gerçekten zor tutuyordu.
Ece gözyaşlarını silip ona kaşlarını çatmıştı ama adamın buna aldırdığı yoktu. Evet demişti! Evet! Yani aslında teorik olarak peki demişti ama sonuçta onunla evlenmeyi kabul etmişti.
Bu mümkün olabilir miydi?
Gerçekten aklının başında olduğuna dair şüpheleri vardı. Hayattaydı, nefes alıyordu, rüya görmüyordu ve uzun ama uzun yıllar sonra en büyük dileği gerçek oluyordu.
“Ece,” dedi sevgiyle gülümserken. Ellerini sıkı yumruklar hâline getirerek iki yanında sabitledi. Bunu yapmazsa onu kendine çekecekti ve öyle sıkı sarılacaktı ki Ece’ye, onu kimse Ateş’ten ayıramayacaktı.
“Efendim?”
Ece sonunda biraz toparlanmayı başardığı için rahat bir nefes alırken kaşlar
