Efe eve döndüğünde yüzünde hâlâ sabahki bilmiş ama mutlu tebessümü vardı. Son günlerde öyle çocuksu bir sevinç içindeydi ki Dilem ona kızamıyordu bile.
Kocası odaya girdikten sonra yatakta doğrulup gülümsedi. “Hoş geldin, günün nasıl geçti?”
“Hoş buldum, harikaydı ama bir dakika bekle lütfen!”
Koşturarak banyoya girmesini izlerken gülerek başını iki yana salladı. Dilem hamile olduğu için artık üzerine daha fazla titriyordu. İşten gelir gelmez elini yüzünü yıkayıp kıyafetlerini değiştiriyor, dışarıdan getirdiği mikroplarla bebeklerinin hasta olmasını istemediğini söylüyordu. Bu Dilem’e biraz fazla abartılı gelse de ona derdini anlatmak yerine izin vermenin daha kolay olduğunu fark ettiği için sesini çıkarmıyordu.
Kitabını okumaya devam ederek Efe’nin odaya dönmesini bekledi. Birkaç daki
