Birlikte garaja yürürlerken ikisi de sessizdi. Efe kız için arabanın kapısını açtıktan sonra oturmasını bekledi ve yüzüne dikkatle baktı. O her şeyin iyi gittiğini düşünüyordu ama elbette Dilem’in bu konudaki fikrini de alması gerekirdi.
“Sence nasıl bir gündü Dilem?”
Dilem hafifçe gülümsedi. “Aileniz çok iyi insanlar, onları gerçekten çok sevdim.”
“Ailemiz...” diye düzeltti Efe rahatlıkla. “Ayrıca bana Efe demelisin artık, bunu konuşmuştuk sanki?”
Dilem başını belli belirsiz salladı. “Tamam, Efe...” dedi güçlükle.
Kız başını sallarken topladığı saçlarından süzülen birkaç bukle yüzüne döküldü, Efe de hiç düşünmeden uzanıp bir tebessüm eşliğinde saçlarını kulağının arkasına yerleştirdi. “Güzel,” dedi elini geri çekerken. “Şimdi ne yapmak istersin? Seni evine mi bırakayım yoksa birlikte
