Niğde’ye gitme vakti geldiğinde içimde bir karmaşa vardı. Sınav stresini geride bırakmıştım, Niğde’yi kazanmıştım, ama şimdi yeni bir sayfa açılacaktı. Annem ve babamla birlikte Adana’dan ayrılacaktık. O an, bu kadar tanıdık ve güvenli olan evimden, ailemden uzak kalmanın nasıl bir şey olacağını düşünmek beni biraz ürküttü.
O sabah erkenden uyandım. Valizlerim zaten birkaç gün öncesinden hazırlanmıştı. Annem, mutfakta kahvaltıyı hazırlarken babam sessizce gazetesini okuyordu. Ama yüzlerindeki gerginliği anlamamak imkânsızdı. İkisi de belli etmemeye çalışıyordu ama, aslında ne kadar zorlandıklarını gözlerinden görebiliyordum. Ben de aynı şekilde… Odamın her köşesine son bir kez daha baktım. Çocukluğumdan beri her anımı geçirdiğim bu ev, şimdi biraz daha sessiz ve boş görünüyordu. Valizimi
