Bugün biraz huzursuz bir havayla başladı. Zeynep sabah kahvaltıda biraz dalgındı. Normalde neşeli ve enerjik olan arkadaşım, kahvesini karıştırıp duruyor, ağzından doğru düzgün bir kelime çıkmıyordu. "Zeynep, bir şey mi oldu?" diye sorduğumda başını kaldırmadan, "Yok bir şey," dedi ama yüzünden bir şeylerin yolunda gitmediği çok belliydi. Can da fark etmiş olmalı ki göz ucuyla bana bakıp bir şey söylememi bekler gibiydi. Mert ise sanki hiçbir şey olmamış gibi kahvaltısını yapıyordu.
Derslerden sonra Can’la birlikte Zeynep ve Mert’i çağırıp biraz hava almaya çıkmaya karar verdik. Zeynep hâlâ sessizdi ama Mert her zamanki gibi şakalar yapıyor, ortamı yumuşatmaya çalışıyordu. Zeynep’in neden böyle olduğunu anlamaya çalışıyordum ama bir türlü açılmıyordu. Bir ara Can’la göz göze geldik. O da
