Niğde’ye dönmek, Adana’daki güzel günlerin ardından biraz buruk bir his bıraktı içimde, ama buradaki arkadaşlarımı ve okul ortamını da özlemiştim. Otobüs terminalinde Can’la vedalaştık. O kendi yurduna, ben de kız yurduna doğru yol aldım. Yurda vardığımda kapıda Zeynep beni bekliyordu, sanki günlerdir konuşacak birikmiş bir sürü şeyi var gibiydi. Sarılıp odaya geçtik, yolculuğumu anlattım. Can’ı abim Çağan’la tanıştırdığımı da büyük bir heyecanla söyledim.
Zeynep, bu tanışma hakkında birçok soru sordu. "Nasıl geçti, abinin ilk tepkisi ne oldu, Can nasıl davrandı?" gibi sorularla konuşmamızı derinleştirdi. Her detayı en ince ayrıntısına kadar anlatırken Zeynep’in gözleri parıldıyordu. Zaten Can’la olan ilişkimizi her zaman desteklemiş, bana her koşulda yol göstermişti. Abimin Can’a duyduğu
