Aralık’ın son haftası Frankfurt’u buz gibi bir sessizlikle kaplamıştı; kar yeniden yağıyor, ama bu kez taneler ağır ve yapışkan düşüyordu, sokak lambalarının altında mor ışıklar yerine soluk bir beyazlık yansıtıyordu, sanki şehir kendi damarlarını gizlemeye çalışıyordu. Main Nehri’nin suları donmaya yüz tutmuş, kenarlarında ince bir buz tabakası oluşmuştu, ama buzun altında hâlâ o dört renkli nabız atıyordu – mor ateşin sıcaklığı eritmeye çalışıyor, kehribar yangın parıltısını koruyor, yeşil kod ritmini sürdürüyor, gümüş ışık ise hepsini bir arada tutuyordu. Viktor ve Heinrich atölyede haritayı izliyorlardı; holografik küredeki kırmızı damarlar artık seyrek ama inatçıydı, bazıları derinlere çekilmiş, bazıları ise yeni filizler vererek bekliyordu. Aurora o sabah erkenden çıkmıştı; “Nordend’
