Çocuğun “Merhaba”sının yankısı henüz dağılmadan, ağacın en yüksek dalındaki tek bir yaprağın titremesiyle başladı. O yaprak, diğerlerinden farklıydı; kenarları henüz yeşilin en açık tonundaydı, damarları altın iplerin en ince tellerinden örülmüş gibi ışıldıyordu ve ortasında, sanki bir damla gözyaşı donmuşçasına, minik bir kristal parlıyordu. Yaprak titrediğinde, titreşim bütün ağaca yayıldı – ama bu sefer yukarıdan aşağıya değil, aşağıdan yukarıya, köklerden taçlara doğru yükselen bir dalga gibi. Kökler toprağın derinliklerinde uyanır gibi kıpırdandı; toprak değil, evrenin kendisiydi artık o toprak. Ve o uyanış, sessiz değildi. Hafif bir mırıltıydı; binlerce çocuğun aynı anda aynı ninninin ilk notasını mırıldanması gibi.
Çatlak, çocuğun avucunun altında artık bir yara olmaktan çıkmıştı;
