Marry, Travis’in kaçamağını öğrendiği o kasvetli Kasım akşamından sonra bahçe evi bir daha eskisi gibi olmadı. Soğukluk aralarına girmişti; sobanın ateşi yanıyordu ama ısıtmıyordu, kahve fincanları masada soğuyordu, bakışlar birbirine değmiyordu. Marry Travis’e bakarken mavi gözleri hâlâ sevgi doluydu ama o sevginin üstünde ince bir buz tabakası oluşmuştu. Travis ise her sabah erkenden kalkıyor, nehre yürüyor, köprüye yaslanıyor, dalgalara bakıyordu. Konuşmuyorlardı; sadece “Günaydın” diyorlardı, “İyi geceler” diyorlardı. Aralarındaki sessizlik o kadar ağırdı ki, nehir sesi bile bastıramıyordu.
Bir akşam Marry sobanın başına oturdu; ellerinde boş fincan, gözleri ateşte. Travis eve döndü; paltosunu çıkardı, kapının yanına astı. Marry konuşmadan önce uzun süre sustu. Sonra sesi çıktı; alçak
