Bir hafta… Sanki hem göz açıp kapayıncaya kadar geçmişti hem de içimde koca bir mevsim değiştirmişti. Konağın demir kapısından içeri girerken bunu fark ettim. Taşların arasında dolaşan rüzgâr bile bana yabancı gelmedi; aksine, yıllardır bildiğim ama bir süredir küsmüş olduğum bir dost gibi yanağıma dokundu. Cihan arabayı durdurduğunda ana binanın cephesine baktım. Yüksek pencereler, gölgeli koridorlar, sessizliğiyle insanı hem sınayan hem de çağıran o eski yapı… Bu kez içeri girerken kalbimde bir ağırlık değil, dingin bir heyecan vardı.
Cihan kapımı açtı, elini uzattı. Parmaklarımı avucuna koyduğum an, o tanıdık sıcaklık içimde bir yerleri usulca kilitledi. Eskiden bu konağa her gelişimde mesafeler olurdu; bakışlar kaçardı, cümleler yarım kalırdı. Şimdi ise suskunluğumuz bile konuşkandı.
