Gecenin zifiri karanlığı, Mardin’in kadim taşlarına çarpan rüzgârın uğultusuyla dağılırken, Şeyda için sabah, uykusuzluğun verdiği ağır bir baş ağrısıyla geldi. Gözlerini araladığında güneşin ilk ışıkları odaya dolmuştu ama içindeki fırtına dinmemişti. Yanı başında uyuyan Cihan’ın düzenli nefes alışları, her zaman ona huzur verirken bu sabah göğsüne oturan bir taş gibiydi. Nehir’in zehirli fısıltıları, yastığın her kıvrımında, odanın her köşesinde yankılanmaya devam ediyordu.
Cihan, uykulu gözlerle elini Şeyda’nın beline atmak için uzandığında, Şeyda sanki yakıcı bir ateşe dokunmuş gibi hızla yataktan kalktı.
“Günaydın canım,” dedi Cihan, sesi henüz uykunun mahmurluğunu taşıyan bir boğuklukla. Doğrulup Şeyda’nın yüzüne bakmaya çalıştı. “Daha iyi misin? Başının ağrısı geçti mi?”
Şeyda, a
