Gecenin lacivert örtüsü Mardin’in üzerine serilirken, konağın avlusundaki fıskiyeden dökülen suyun sesi, taş duvarlarda yankılanan tek melodiydi. Şeyda, parmak uçlarının suda bıraktığı titrek halkaları izlerken, Cihan’ın az ötesinde, sütunların gölgesinde bekleyen siluetini hissedebiliyordu. Aralarındaki mesafe sadece birkaç adımdı ama Şeyda için bu boşluk, Mezopotamya ovasının uçsuz bucaksızlığı kadar derindi.
Cihan, daha fazla dayanamayarak gölgelerin arasından çıktı. Adımları mermer zeminde ağır bir güvenle ilerledi ama Şeyda’nın yanına geldiğinde o sert mizaçlı ağadan eser kalmamıştı. Ceketini çıkarmış, gömleğinin kollarını dirseklerine kadar katlamıştı; her nefes alışında göğüs kafesinin hışımla yükselip alçaldığı, hırpalanmış bir gururun izleri yüzüne kazınmıştı.
“Güneş battı, ay y
