Elif, Yusuf'un evinde tek başına dolaşıyordu. Kapı kapandıktan sonra, sanki bir ağırlık kalkmış gibi hissetti. Annesi Meryem, onu tehlikeye atmamak için dışarı çıkmıştı. "Bir süre yalnız kal, kızım," demişti. "Ben döneceğim." Ama Elif'in içi rahat değildi. Annesinin yüzündeki endişeyi görmüştü. O adamlar, Mehmet ve Hasan, hâlâ dışarıdaydılar. Elif'i arıyorlardı.
Elif, Yusuf'un evini gezmeye başladı. Her şey öyle tanıdık geliyordu ki; sanki yıllardır burada yaşıyordu. Yusuf'un eşyalarına, kitaplarına, müzik koleksiyonuna baktı. Her şey öyle... Yusuf gibiydi. Sıcak, huzurlu, güvenli.
Salona geldiğinde gözüne bir albüm çarptı. Eski, deri kaplı, köşeleri aşınmış bir şey. Elif merakla aldı, açtı. İlk sayfada Yusuf'un bebekliği vardı; tombik, gülümseyen, minicik bir bebek. Sonra büyüdü, okula
