Gerçek bazen bir bıçak gibi keser, bazen bir battaniye gibi sarar. Elif o sabah henüz bilmiyordu ki, öğreneceği gerçek hem bıçak hem battaniye olacaktı - kesecekti ama sonra saracaktı, acıtacaktı ama sonra iyileştirecekti. Ve o gerçeği öğrendikten sonra, hayatı bir daha asla eskisi gibi olmayacaktı. Çünkü bazı gerçekler insanı yeniden inşa eder, bazıları yıkar. Bu gerçek ise hem yıkacaktı hem inşa edecekti.
Sabah güneşi pencereleri aydınlatmıştı. Elif uyanmış, yatakta oturmuş, dün geceki o garip konuşmayı düşünüyordu. Yusuf ona bir şey söylemek istemişti, “çok önemli bir şey” demişti, ama sonra ertelemişti. Neydi acaba? Ne bu kadar önemliydi? Bir haftadır huzursuzdu çünkü.
Kalktı, yüzünü yıkadı, saçını taradı. Salona geçtiğinde Yusuf masada oturuyordu, kahve içiyordu, ama yüzü gerginli.
