Ayşe teyze o gün kapıda bekliyordu onları. Yüzünde derin bir yorgunluk vardı, gözlerinin altı morarmıştı ve sanki bir anda on yaş birden yaşlanmış gibiydi. Elif ve Ayhan içeri girdiklerinde hiçbir şey sormadı, sadece baktı. Bakışları zaten soruyordu, kelimeye gerek yoktu.
Ayhan annesine sarıldı. “Anne, abim iyiydi. Moralini bozma.”
Ayşe teyze oğlunun omzuna başını koydu. Ağlamıyordu ama sanki ağlamaktan bitkin düşmüş, gözyaşı bile kalmamış gibiydi. Elleri titriyordu, dudakları kıpırdıyordu ama ses çıkmıyordu. Elif onları izlerken kendi annesini düşündü. Annesi de böyle miydi? Kendi başına bir şey gelse annesi de böyle mi olurdu?
Elif evine döndü. Kapıyı açtığında annesi mutfaktaydı. Yemek yapmıyordu, sadece oturmuş pencereden dışarı bakıyordu. Elif yaklaştı, annesinin koluna dokundu.
A
