Dışarısı karanlıktı. Sokak lambaları yanıyordu ama bazı köşeler loştu. Rüzgar esiyordu, yapraklar uçuşuyordu.
Spor salonuna doğru yürüdüler. On dakika sonra vardılar. Kapı kapalıydı, ışıklar sönüktü.
“Burada değil,” dedi Ayhan. “Nereye gitmiş olabilir?”
Elif etrafına baktı. Sonra bir şey fark etti. Karşı sokakta, loş ışıkta, iki siluet vardı. Biri Yusuf’tu. Diğeri… bir kadın. Aylin.
Ayhan da gördü. “Abi!”
Koşmaya başladı. Elif de peşinden koştu.
Yaklaştıkça sesler—bağırışlar, tartışma—daha net hale geliyordu. Elif duyamıyordu ama Yusuf’un ve Aylin’in yüzlerinden anlayabiliyordu. Kavga ediyorlardı.
Aylin ağlıyordu, bağırıyordu. Yusuf gerginlikle yanıt veriyordu. Tam o sırada bir grup adam belirdi. Üç kişi. Sokağın köşesinden çıktılar. Aylin’e yaklaştılar.
Biri Aylin’in kolundan tutt
