Ertesi gün öğleden sonra Elif hazırlanırken telefonu çaldı. Ayşe teyzeden mesaj:
“Kuzum akşam gelmeyi unutma. Saat yedi gibi beklerim.”
Elif cevap yazdı: “Tamam teyze. Gelirim.”
Dolabını açtı. Siyah triko bir elbiseyi giydi. Saçlarını taradı, hafif makyaj yaptı. Aynaya baktı. Bugün farklı hissediyordu. Belki Ayhan’ın dün söyledikleri etkisindeydi. “Sen kardeşimsin. Kan bağımız olmasa da.”
Bu kelime onu ısıtmıştı. Kardeş.
Saat yediye çeyrek kala annesine veda etti.
“Dikkatli ol kızım.”
“Tamam anne.”
Dışarı çıktı. Akşam havası serinlemişti, gökyüzü grileşiyordu. Yağmur yağacak gibiydi.Ayşe teyzenin evine vardığında kapıyı Ayhan açtı. Yüzünde tuhaf bir ifade vardı. Endişeli, gergin.
“Geldin sonunda be kızım. Hadi içeri gel.”
Elif fark etti ama sormadı. İçeri girdiler. Ev yemek kokuy
