Mehmet’in dudakları kıpırdadı, kelimeler döküldü ağzından ama Elif okuyamıyordu, çünkü gözlerinin önünde her şey bulanmıştı, sanki dünya yavaşlamış, sanki zaman donmuştu, sanki nefes almayı unutmuş gibiydi, ve tek gördüğü şey o üç adamın siluetiydi, üçü birden yaklaşıyordu, üçü birden ona doğru geliyordu, ve Elif’in içinde bir çığlık vardı ama sesi yoktu, hiç olmamıştı zaten, sessizlik ona doğumdan beri eşlik etmişti ama şimdi o sessizlik bir hapishaneye dönmüştü, çünkü bağırmak istiyordu, yardım istemek istiyordu, “biri yardım etsin, biri beni kurtarsın,” demek istiyordu ama dudakları hareket etse bile kimse duymayacaktı, kimse anlayamayacaktı.
“Elif!” Mehmet’in ağzından çıkan isim dudaklarından okunabiliyordu artık, çünkü o kadar net söylemişti ki, o kadar vurgulamayla söylemişti ki, sa
