Hayat akıp giderken insan fark etmez zamanın nasıl geçtiğini. Bir gün birbirine karışır, haftalar aylar olur, ve sen sadece yaşarsın. Elif ve Yusuf için son birkaç hafta öyle geçmişti - hızlı ama dolu, yoğun ama güzel. Evlilik artık sadece bir söz değildi, günlük hayatın her anına sinmiş bir gerçekti. Sabahları birlikte uyanmak, akşamları birlikte uyumak, öğleleri birlikte yemek - her şey o kadar doğalmış gibi geliyordu ki, sanki hep böyle yaşamışlardı.
-----
O sabah Elif annesiyle buluşacaktı. Meryem ısrar etmişti - “Kızım ve damadımla vakit geçirmek istiyorum” demişti. Yusuf da kabul etmişti, Elif’i alarak evlerine kahvaltıya gitmişlerdi. Güzel bir kahvaltıdam sonra ise içeriye geçmişlerdi.
Şimdi Yusuf Meryem’in evindeydi, salonda oturuyordu, elinde çay bardağı. Elif bahçedeydi, çiçek
