Bahçedeki o gergin ve tutkulu karşılaşmanın ardından odasına çekilen Havin’in kalbi, hâlâ göğsünü yaralayacak gibi atıyordu. Azad’ın fısıldadığı o küfürlü, arzu yüklü sözler beynine kazınmıştı: “Şu an bile, seni burada, bahçede, ağacın ardında sikmek istiyorum.” Her tekrarlayışında içinde fırtınalar kopuyor, akşamın gelip karanlığın çökmesi için sabırsızlanıyordu.
Akşam yemeği, kahvaltıdaki gerginliği katlayarak geçti. Zehra’nın bakışları, Havin’in yüzündeki o ‘farklı’ ifadeyi ve dudak kenarına yerleşmiş irade dışı, hafif gülümsemeyi sorguluyordu. Azad ise taş kesilmişti. Çatalını bıçağını soğukkanlılıkla kullanıyor, sorulara kısa, resmi, tek cümlelik cevaplar veriyordu. Havin, bu tehlikeli oyuna mükemmel uyum sağlamıştı. Ona “Ağam” diye hitap ediyor, son derece kibar, hatta bir o kadar d
