Sabahın ilk ışıkları, Havin’in odasının perdelerinden süzülüp, dün geceki tutkunun izlerini aydınlatıyordu. Havin, yatağında tek başına uyanmıştı. Azad, şafak sökmeden önce, kimseye görünmeden kendi odasına dönmüştü. Yanında Azad’ın sıcaklığı yoktu, ama teninde bıraktığı izler, hafızasına kazınan fısıltılar ve içinde yanan intikam ateşi onunlaydı.
Ayağa kalktı. Vücudunda, özellikle de kalçalarında ve bacaklarının içinde, dün geceki sert tempodan kalma hafif ağrılar vardı. Ama bu ağrılar, ona zaferini hatırlatan tatlı bir acıydı. Aynanın karşısına geçti. Boynunda, Azad’ın dudaklarından morarmış bir iz gördü. Dikkatle, yüksek yakalı bir bluz seçti. Bunu saklamalıyım, diye düşündü, en azından şimdilik.
Aşağıya, kahvaltı salonuna indiğinde, Azad ve Zehra zaten masadaydılar. Hava, görünmez bi
