Aklıma ilk gelen Alev' i aramak olmuştu. Uzun zamandır yanımda o vardı. Alev sakin olup kanepeye uzanmamı söylemişti. O anda suyumun gelmesiyle çığlık attım. Alev ambulansı arayacağını söyleyerek telefonu kapatırken, çığlığımı duyan korumalar gelmişti. Onlara beni yatırmalarını söyledim. Bu sancıyla arabaya binebileceğimi sanmıyordum. Korkuyordum. Erkendi, daha iki ayım vardı. Ama ağrı şiddetli sık sık geliyordu. Korumalar ne yapacağını bilmez halde bana bakarken ben kırlenti sıkıyor, bağırmamaya çalışıyordum ama ne mümkündü? Ambulans geldi. Hemen ardından Alev. Ambulansa bindirilirken elimi tutuyor. Alaz' a haber verdiğini söylüyordu. Ama kimbilir neredeydi? Benim aklıma ise yine Günce düşmüştü. Alaz onu da böyle yalnız bırakmıştı. Onun bebeği ölmüştü. Benimki de ölürse diye korkuyordum.
