55. Bölümün : İç Savaş
Demir, kampın kenarına, kimsenin onu göremeyeceği ıssız bir kayalığın gölgesine çöktü. Yaman'ın gözlerindeki o yaralı, sorgulayıcı ifade hâlâ zihnine kazınmıştı. Ama ondan daha acımasız olan, kendi içindeki kaostu.
N'oluyor bana? diye geçirdi içinden, avuçlarını yumruk yaparak alnına dayadı. Bu ne lan? Ona olan öfkem, bütün o haklı nefretim, bir dokunuşla buharlaşıp gidecek miydi?
Zihni, geçmişin en karanlık anısına gitti. Serra'nın o gece, Alp'in odasında... O görüntü, aylardır onu ayakta tutan, beslenmesi gereken bir öfke kaynağıydi. Ama şimdi, o öfkenin altında, hâlâ kanayan, aptal bir yara olduğunu hissediyordu.
"Affetmeye mi başladım ben onu?" diye mırıldandı karanlığa. Sesinde kendi zayıflığına duyduğu bir tiksinti vardı. "Babasının ve o piç Alp'in tuzağına
