EDA
Pencereden Cihan, Rafet amca ile koruya doğru giderken gördüm aradığım fırsat ayağıma geldi.
Hemen aşağı indim herkes kahvaltı masasındaydı Kader abla beni gördü ona susmasını ve kimsenin peşimden gelmeyeceğinden emin olması için işaret ettim. Sessizce dışarı çıkıp yanlarına doğru koştum
evden uzaklaşmaları iyi olmuştu kimse göremez, konuşacaklarımızı duyamazdı. Cihan ardından takip ettiğimi anlamadı
" Cihan"
Durup bana baktı üzgün olsa da burnundan kıl aldırmayacak gibi
" seninle konuşmam gerek"
" konuşacak bir şey kaldı mı? "
" benimle ilgili ne düşünürsen düşün istersen fikrini değiştirme ama bu söyleyeceklerim önemli biraz daha yürüyelim mi? "
" seninle konuşmak istemiyorum "
Anlaşılan zorlayacaktı kolundan tutup Rafet amcanın önünde oturmasını sağlayıp ağzını kapattım
