ŞEHVETLİ BELA: HAZAR AĞA [+21]

ŞİMAL Gözlerimi açtığımda gün ışığı perdelerin arasından süzülüyor, dışarıdan gelen kuş cıvıltıları sabahı müjdeliyordu. Gülümsetici… belki huzur verici bir sahne. Ama huzur, bedenimde hissettiğim yabancı ağırlıkla paramparça oldu. Uykuyla gezinen bir kol, çıplak tenimdeydi. “Rahat dur…” diye mırıldandı arkamdan. Sesi boğuk, tehditkâr bir fısıltı gibiydi. “Canın hâlâ acıyorken seni yeniden sikmek istemiyorum.” Kalbim boğazıma tırmandı. En ufak bir kıpırtıda içim sızladı. Yutkunarak üzerimdeki kolu sertçe ittim ve yataktan fırladım. “Benim… benim burada ne işim var?!” diye haykırdım. “Sen kimsin? Burası neresi?!” Ellerim titrerken yerde bulduğum sabahlığı üstüme geçirip kemerini sıkıca bağladım. O an ona baktım. Uyku sersemi hâlde yatakta doğrulmuş, hiçbir şey olmamış gibi beni izliyordu. Bakışları sakin… fazlasıyla sakindi. Gözlerimi kısınca dikkatle baktığım yüzün kime at olduğunu anladım. Bu… bu adam benim düşmanım olacak adamdı. Babamın, ailemin, soyumun ezeli düşmanı. “HAZAR!!! Benim Hazar Saruhan’la aynı yatakta ne işim var?!” diye kükredim. Geri geri giderken aynadaki yansımam gözüme çarptı. Boynumdaki izler… Nefesim kesildi. “Bana ne yaptın sen?!” Sesim titredi. “Hayvan herif!” Hazar ise gayet sakin yataktan kalktığında iri gövdesiyle önüme dikildi. Çırılçıplaktı. Gözlerini kısarak baktı bana; bakışı sertti ama şaşkınlık da vardı. “Meryem? İyi misin?” dedi. “Ne Meryem’i, manyak mısın sen?!” diye bağırdım. “Şimal! Şimalim ben!” Bir an durdu. Kaşları çatıldı. Elini beline götürüp dişlerini sıktı, başını çevirerek yerden baksırını buldu ve giydi. “Sakin ol—” dediği an içimde bir şey koptu. “Ne sakin olması, delirdin mi sen?!” Üzerine bir adım attım. “Benim en büyük düşmanımla aynı yatakta uyanmam normal mi sence?!” Hazar derin bir nefes aldı. O sakinliği… tıpkı kendisi gibi sinir bozucuydu. “Hatırlıyorsun.” dedi. Başını hafifçe salladı; dudaklarının kenarında sinirle kahkaha arası bir ifade belirdi. Sonra… hiçbir şey olmamış gibi arkasını döndü. Şifoniyerin üzerindeki sabit hatlı telefonu aldı, tuşlara bastı. Sesi netti, emirdi. “Kahvaltımı yirmi dakika sonra kumanın odasına yollayın.” Telefonu yerine bıraktı. Ne… Ne dedi? Kuma mı… dedi o?! Koskoca Şimal Bozbeye bu deli, kaçık adam kuma mı dedi?!