Apartmanın içine girdiğimizde hâlâ boğuk sesi kulaklarımdaydı. Böyle konuşunca heyecanlandığımı görüyor ve inatla üzerime gelmeye devam ediyordu. Hoş bu hallerini seviyordum. Başından beri aynı Ömer olması her zaman daha iyiydi. Eğer değişirse kendimi kötü hissederdim.
Asansörden indiğimizde oturduğumuz dairenin karşısına doğru yürüdük. Bu evde ikimiz yaşayacaktık. Huzurlu bir yuvamız olacaktı bizim. Adımızı attığımız an bütün sıkıntıları dışarıda bırakacaktık.
Kapıyı açtığında derin nefes alıp yüzüme gülücük kondurdum.
Evin içine adım attığım gibi benim gibi içeri girip kapıyı kapadı. Prize bastığında ışık yandı. Küçük giriş, uzun koridor vardı ilk etapta. Aslında annemlerin eviyle birebir aynıydı. Sadece eşyalar farklıydı. Duvara dizilmiş halılara doğru yürüdüm.
"Kar gibi
