5 ay sonra...
Mevsimeler yaprak dökümü gibi gelip geçiyordu. İç dünyama baktığımda hayatım olduğu yerde duruyordu dış dünyamda ise hızlı bir şekilde ilerliyordu. Geçirdiğim koskoca beş ayda Ömer'le birlikte gitmediğimiz yer kalmamıştı. O çok korktuğum şehir İstanbul'a onunla gidip korkmadan özgürce gezmiştim. Bütün arkadaşlarıyla tek tek tanışıp hepsiyle yakın olmuştum. Ama çekingenliğimi hiçbir zaman bırakamamıştım. İnsanlara olan güvensizliğim ilk günde olduğu gibi şimdi bile devam ediyordu.
Mina zamana bırakmamı söylüyordu. Bir gün insanlara tekrar güveneceğimi söylüyor, pozitif düşünmemi sağlıyordu her zaman. Onunla konuşmak bana oldukça iyi geliyordu. Onun sayesinde ilaçları da kullanmıyordum artık. Bu da beni her şeyden daha özgür hissettiriyordu. Cesaretimin ilaçlardan dolay
