Zarifoğlu bir yerde; "Çizilmiş bir yaşama atanmış gibiyim." der; öyle tarif eder hayattaki varlığını. Dünyaya gelen her fani gibi o da yaşama bir noktadan sonra alışmıştır. Sonraki sözleri ile de yaşama had bildirir zaten. Gülfidan da zamanında dünyadaki yerini yadırgamıştı ya; şimdi aylar sonra bulunduğu bu odaya da yabani gibi bakınıyordu. Çünkü gözünü kapatsa, Ömer ile birlikte buraya girdikleri ilk geceye ait kahır veren ayrıntılar geliyordu usuna. Şu zihin denen meret, yerinde kalpten daha kindar olabiliyordu anlaşılan.
- Eğer istemezsen herkes uyuduktan sonra ben başka odaya giderim.
- Lüzum yok. Her gün aynı işe mi kalkacaz? Yatak büyük, Bahar da aramızda uyur rahatça. Madem milletin ağzına laf vermeyecez diye bir yola çıktık, burada kaldığımız gün boyunca sabredecez aynı odadaki
