Perişan olan kimsenin tevekkül etmek hakkıdır ama suçlu olan huzur nedir bilmez. Vicdan azabı, öyle bir ezadır ki; en huzurlu anında gelir, senin benliğini lime lime zehirler. Bazı insanın duyduğu suçluluk geçicidir. Yani işlediği suç, muhatabında hak ettiği tepkiyi doğurmuyosa, suçu işleyen de "adam sen de" der, unutur gider suçunu. Ama işlediği suçun cezasını görenler ve bu cezaya tabii olanlar, ömür boyu saf bir kederin içinde kavrulur. Bazıları da öyle vicdanlıdır ki; bir kötülük akıllarına düşende, sanki eyleme geçirmiş gibi vicdan azabı çekerler.
İşte Ömer'de bu güne kadar her yaptığı sineye çekilen bir fani olduğu için perişan olmanın hikmetinden faydalanamamıştı. Ama Gülfidan, babasının kucağındaki sabiye bakarken; "nasıl oldu da onu kaderine terk etmeyi usumdan geçirdim?" diye vi
