Mahir onu sıkıca tutuyor, titreyen eliyle sırtını okşuyor ve bekliyordu. Artık Zeynep bir şey söylemese de olurdu. Tek kelime etmesine ihtiyacı yoktu. Var olması, yanında olması ve yanında kalmasına izin vermesi yeterliydi.
Çünkü görmüştü.
Zeynep’i anlamaya çalışarak ve bunu yapamadığı her seferinde kendine kızarak geçirdiği onca zamanın ardından kızın ona nasıl baktığını görmüştü. Nasıl korktuğunu...
Ve şimdi ona ne söylediğini hatırlıyordu. Yıllar önce onu hangi sözlerle incittiğini artık biliyordu. Zeynep ona bakmış, Mahir’e onu tanımak istediğini söylemişti. Yutkunmuş, kızarmış ve ondan hoşlandığını fısıldamıştı. Gerçekten ama gerçekten çok hoşlandığını...
Mahir ise kaşlarını çatmış, bir an bile düşünmeden öfkeyle konuşmaya başlamıştı: “Ama ben etrafımda olmadan rahatsız oluyorum!
