Zeynep bunun abartılı olduğunu biliyordu. Gerçekten. Sakinleşmesi gerekiyordu. Saatler olmuştu. Mahir onu seviyordu, gitmeyecekti, yanında olacaktı ve sonunda ona inanmaya başlamıştı. Artık sakin olması gerekiyordu. Ama kendini tutamıyordu. Kıkırdıyor, gülüyor, sırıtıyor, gülümsüyordu.
Mahir onu eve bıraktığında adamdan güçlükle ayrılmıştı. Ellerini sıkıca tutmuş, Mahir eklemlerini öptüğünde kızarmış, o elini bırakmaya başladığında birkaç dakika boyunca adama direnmişti. Söz verdiği gibi konuşmuyordu ama imalı bir tebessüm eşliğinde kaşlarını kaldırmıştı. Ne düşündüğünden emin değildi lakin tahmin edebiliyordu: “Eve gitmek istediğini sanıyordum?”
Cevap vermemiş, adamı tutmuş, sonunda elini çekebildiğindeyse hiçbir şey söylemeden eve girip kapıyı kapatmıştı. O zamandan beri sürekli gülüyo
