Kapinin arkasndaki ses "DAMLAM!!!" diye bagirmaya devam ediyorken Kadir kapiyi açti. Ben yerimden kimildiyamiyorum, ayaklarim sanki betona batmis gibi vucudum felç olmus gibi. Aklim hemen bugünün günlerden hangi gün oldugunu düsünmeye basladi. Zihnimin içinde ben günleri sayarken kapidaki sinirli arkadasim gördügü manzaranin sokunu yasiyor. Ben basarili bir sayimdan sonra günlerden cumartesi oldugunu fark ettim. Bu haftanin içinde Irem'i hiç aramamis oldugumu fark ettim, ve hatta söz verdigim kizlar gününü unutmus olmak beni dehsete düsürmeye yetti. Kendisi pek iri yari ve güçlü biri degil ama tersine denk geldigin zaman parçalama kapastesine sahip birisi. Ben daha Irem burda degilken Kadir ile aramdaki bu gerginligi asamazken Irem burdayken ben bittim. Zihnimin içinde kafami duvar

