Ediz
Kafeden tam çıkıyordum ki, kapıdan biriyle burun buruna geldim.
O an zaman hafif yavaşladı. Kadın… bir anda tüm dikkati çekti.
Bakışı dimdikti ama gözlerinde tuhaf bir derinlik vardı. Ne hissettiğini belli etmeyen, ama hisseden biri gibi.
Göz göze geldik. Belki bir saniyelikti, belki daha uzun. Ama bir şey… içimde tuhaf bir şey oldu.
Tanımadığım birini tanıyormuşum gibi. Sanki daha önce hiç kimseye böyle bakmamışım gibi.
Yanımdan geçti. Hafifçe başını çevirdi. Geçti gitti.
Ben bir iki adım daha attım ama durdum. Cebimdeki zarfı hatırladım.
Görev zarfı.
Açtım.
İçinden çıkan fotoğrafı görünce kalbim yerinden çıktı.
Az önce kafeye giren kadın. Aynı kişi. Aynı bakış. Aynı yürüyüş. Ama…
Altında tek bir isim yazıyordu: Sahra.
O an beynimde bir uğultu koptu.
Geri döndüm. İçeri
