Okunan bir şiirin, sonradan anlam kazanması gibiydi, o. Tek başına bir manası olmayan, alfabede ki harflerin, tek tek bir araya gelip anlam barındırması gibiydi...Hayır, hiç bir tasvir onu açıklayacak kadar becerikli değil. Devrik cümlelerimin arasına sıkışan, düz mantığın kırıntılarıydı. O benim tebessümümdü.
Suskunluğum, susamışlığım, sebebim, gayem, sorum ve cevabım... Hiç gitme olur mu? Hiç gitme...
***
Bedenin kendi kendine kazdığı kuyularda, kendi kendini boğazlamasıydı yalnızlık. Milyonlarca insan arasında kendine yer edinemeyenlerin sığındığı küçük ama karanlık bir liman. Kalabalıklarda nefes almaya utanan küçük ruhların devamlı uğradığı yerdi... Yalnızlık aslında ölü bedenlerin mekanıydı. Bugüne kadar devamlı uğradığım yerse o mekan, kim bana yaşıyor diyebilirdi ki? Ta ki güzel
