Çilem'den
Dün gecenin şokunu atlatamadan çoktan sabah olmuştu. Bu sefer beni ne bekliyordu bilmiyorum ama elimi yüzümü yıkayıp uyuşmuş bacaklarımı mutfağa gitmek sürükledim. Hayatımın ne kadar sıkıcı olduğunu düşünürdüm hep... Şimdi o sıkıcı hayatı özlüyorum. Meğer hayatım sıkıcı değil ben şükürsüz bir kızmışım.
"Ne homurdanıyorsun?" Ayla ablanın sesini duyunca irkildim.
"Günaydın abla" dedim. Homurtularımı dinlemek istediğini sanmıyordum.
"Günaydın çileli kızım" dedi. Sanırım bu son günlerde kendi hakkımda duyduğum en mantıklı cümleydi. İşe koyulduk. Kahvaltı söz konusu olunca hep birlikte çalışıyorduk. O kadar insanı doyurmak kolay değildi. Ayla abla ile biz hazırlıyorduk iki kadın taşıyordu. Ayla abla durumu anladığı için beni yollamıyordu ama sonra hanımağa ikisine birden görev
