-XIV-
Sonlar hep yeni başlangıçlar için var...
Annemin sessiz çırpınışlarını izliyordum kapı aralığından. İnsan hanımı olmadığı evden alacağını alıp çekip gidebilir miydi? Eşyalarını topluyordu, öyle kırgın ağlıyordu ki sanırım yüreğimi parçalayan buydu. Gözyaşlarım onunkilere yetişemezdi ama biliyordum ki ağlamakta bir olurdu. Bazen öyle bir kötü oluyor ki düşüp kalacakmış gibi sarsılıp tutunuyordu.
Orda yüreğinde ki babamı görüyordum adeta. Sevgisini dile getirmekten kaçınan kadının böyle bir sona layık görülmesi adil değildi. Belki de o bugün bunu yaşayacağı için babamla evlenmeyi istememişti. Yatağın kenarına çöküp iki eliyle ağzını kapattı. Bedeni sallanmaktan öne doğru eğiliyordu.
Annem evimizi terk ediyormuş gibi hissediyordum. Boğazım düğüm düğümdü. Yanına gidip ona ne diyece
