-XI-
"Umut etmeli insan korkmadan..."
Uykudan bebek sesiyle uyandığımda saat sabahın dördüydü. Yataktan kalkıp uykulu halimle odadan çıktım, ışıklar kapalıydı ama duvarlarda yanan duvar lambaları vardı. Onların izinden giderek merdivenleri çıktım. Sesin yoğun geldiği kapıya çabucak ulaşmıştım, esneyerek kapıyı açtım. Duru yine ağlıyor, Atıf ne yapacağını bilemez ama ne yaptığından emin bir şekilde bu defa karnı ovuyordu.
"Ne oldu?" Yatağa doğru gidip Duru bebeğin yanına oturdum.
"Ateşi çıktı."
Burdaki ikinci günümüzdü bugün ve bakıcı ve yardımcı izinliydi. Dışarda ki adamlardan başka kimse yoktu.
"Bez falan ıslatsaydın, burası da sıcak üstünü çıkar bence" dedim. Bunları öyle çok bir şey bildiğimden söylemedim, annem Tuğra'ya hep öyle yapıyordu. O sürekli hastalanan bir çocuktu.
