-IX-
"Kader?!"
Yaklaştıkça içimi bir korku kaplasa da yolumdan dönmeyi düşünmediğim için Melih'in yanına varana kadar bütün bu telaşa katlanabilirdim. Gözüm telefondaydı, annem yana yakıla arıyordu ve bilinç altıma yükledikleri korkunun bedenime titreme olarak yayılmasına engel olamıyordum. Bilmediğim şeylerden korktuğumu da bilmiyordum. İzmit epeyce arkamda kalırken her an birine yakalanma korkusuyla nefes alamıyordum bile.
"Ne kadar kaldı?"
"On beş dakika ka-" derken araba yavaşlamaya başladı. Korktuğumun başıma gelmesi öyle çok zaman almadı. Ön tarafa baktığımda bir sürü adamın taksiye doğru geldiğini gördüm. Hevesim kursağımda kalırken yan kapı açıldı. İrkilerek yana kaydım. Eğilerek yüzüme baktı, onu daha gördüğümü sanmıyordum.
"Günce hanım, inin lütfen." Başımı iki yana salla
