-Sonra sevdik işte. Hayat sevince güzel değil mi zaten-
Al işte etti bütün uykumun içine ve dahi dışına. Kaç saat oldu bilmiyorum ama dönüp durmaktan, sürekli onu ve yaşadıklarımızı düşünmekten alıkoyamadım kendimi. Elbette heyecanı seçiyorum ama Atıf benim için heyecan değil mi? Reddedeceğini de bilsem kapısına gitmem gerekmez mi? En azından yaptım derdim. Yataktan kalktım saat üç. Bir pantolon giydim hemen, bir tişört. Çok iyi araba kullanmıyorum hala ama bildiğim kadarı beni onun yanında ulaştırır diye umarak hiç ses etmeden telefonumu ve annemin arabasının anahtarını alıp çıktım evden. Bilal uyuyordu, bu iyiydi. Yoksa gecenin bu saatinde arkamdan tezahürat yapmasını istemezdim.
Hava muhteşemdi yani. Ilık ılık aşk esiyordu sanki.
Aşk mı dedim ben. Hırkamı giyip arabaya bindim. Usulca
