Akşam olduğunda…
Konakta yine herkes bir aradaydı.
Uzun masa hazırlanmış, yemekler dizilmişti. Ama bu akşamın havası diğer günlerden biraz farklıydı…
Herkes oradaydı: Baran, Helin, Ayşe, Emir, küçük Elif, Mert, Baran’ın annesi… ve Cihan ile Alya.
Ama bir eksiklik hissediliyordu…
O da Alya’nın içindeki sessizlikti.
Herkes masaya oturdu.
Çocukların sesi yine neşeliydi.
Mert bir şey anlatıyor, Elif araya giriyordu.
Ayşe gülümsüyordu. Emir de onları izliyordu.
Ama Alya…
sadece tabağına bakıyordu.
Kaşığını aldı… sonra bıraktı.
Bir lokma bile yiyemiyordu.
Cihan da ondan farklı değildi.
O da tabağıyla oynuyor ama neredeyse hiçbir şey yemiyordu.
Baran bunu fark etti.
Helin de fark etti.
Ama kimse bir şey söylemedi.
Çünkü bazı acılar… konuşulmazdı.
Baran’ın annesi Alya’ya baktı.
