Sabah…
Güneş henüz yeni doğuyordu ama Alya çoktan uyanmıştı.
Yatağın kenarında oturuyordu. Ellerini birbirine kenetlemiş… gözleri dalgın…
Kalbi hızlı hızlı atıyordu.
Bugün… her şey değişebilirdi.
Ya da… hiçbir şey değişmeyebilirdi.
Cihan da uyandı. Alya’yı o halde görünce hemen doğruldu.
— “Uyumadın mı?”
Alya başını hafifçe salladı.
— “Uyuyamadım…”
Cihan yatağın kenarına geldi.
— “Korkuyor musun?”
Alya gözlerini kapattı.
— “Çok…”
Sonra gözlerini açtı.
— “Ama bir o kadar da umutluyum…”
Cihan elini tuttu.
— “Ben de…”
Alya ona baktı.
— “Ya…”
Sözünü tamamlayamadı.
Cihan hemen araya girdi.
— “Ne olursa olsun birlikteyiz.”
Alya başını salladı.
— “Birlikte…”
Hazırlandılar.
Alya aynaya baktığında kendini zor tanıdı.
Yüzünde hem korku… hem umut… hem de yorgunluk vardı.
C
