BÖLÜM: KIRILMA NOKTASI
GERÇEKLİK PARAMPARÇA
“Beni hatırlıyorsun, değil mi?”
Ses, kulaklarımda yankılanırken kalbim göğsümde sıkışmış gibi hissettim. Vücudum, onu tanıdığını söylüyordu ama zihnim inatla reddediyordu. Hafızamın derinliklerinde bir boşluk vardı, içinden ne çıkacağını bilmediğim karanlık bir uçurum…
Karşımda duran adamın silueti, apartmanın loş ışıkları altında gölgelerle iç içe geçmişti. Yüzü tam seçilmiyordu ama gözleri… Onları daha önce görmüştüm. Bundan emindim. Beni tanıyor gibi bakıyordu, sanki zihnimin en karanlık köşelerini bile görebiliyordu.
İçimde bir ürperti dalgası yükseldi, ama garip bir şekilde bu sadece korku değildi. Bir şey daha vardı—boğazımı düğümleyen, nefesimi kesen bir his. Onun burada olması, evrenin düzene girmesi gibiydi. Ama neden?
“Sen… sen ki
